De Heilige Clara van Assisi

Clara, of Chiara in het Italiaans, Offreduccio wordt geboren op 16 juli 1194 in Assisi. Ze is de oudste dochter van een edelman uit een rijk Romeins geslacht met veel bezittingen in Assisi en omgeving. Clara krijgt haar geloof letterlijk met de paplepel ingegeven. Haar moeder is en erg vrome vrouw die zelfs met de kruisvaarders meetrekt over zee om het Heilig Land te bezoeken. Een barre en gevaarlijke tocht, waaraan niet veel edelvrouwen zich waagden.
Clara zelf wordt beschreven als een beminnelijk en deemoedig meisje. Ze is verlegen, bescheiden in haar kleding en zachtmoedig in de omgang. Ze leeft teruggetrokken en komt niet graag in de openbaarheid. Er wordt gezegd dat ze "weigerde zich te tonen bij de voordeur of achter het raam". Dit wordt gezien als een vroeg teken van haar voornemen om nooit te trouwen. Als je niet gezien werd, kreeg je ook geen aanbidders.
We weten niet precies hoe haar opleiding is verlopen. Middeleeuwse meisjes van haar stand leerden in ieder geval lezen en schrijven. Maar de nadruk lag vooral op handwerken en andere vaardigheden om hen voor te bereiden op een leven als de echtgenote van een edelman. Het is een tijd dat de wet voorschrijft: "een vrouw is er om te huwen en te dienen". Kortom, Clara is bestemd voor een adellijk huwelijk. Het soort huwelijk dat bedoeld was om de macht en de rijkdommen van de familie uit te breiden. Toch lijkt een leven als rijke, adellijke echtgenote niet haar interesse te hebben.
Er komt definitief een kink in de kabel van een adellijk trouwfeest, wanneer Clara achttien jaar is. Het is vastentijd en ze gaat dagelijks naar de plaatselijke Rufinuskathedraal in Assisi. De reden hiervoor is een bijzondere prediker: Franciskus van Assisi. Clara staat in vuur en vlam. Ze wil hem volgen in het religieuze leven en vanaf dat moment zal haar naam voor altijd verbonden blijven met Franciskus.
Ze begint hem te bezoeken, 's nachts in het geheim. Een wandeling van een uur tot ver buiten de veilige stadmuren waarbij ze alleen een goede vriendin meeneemt. Een gevaarlijke tocht voor een jonge vrouw in de middeleeuwen. Er is geen straatverlichting en buiten de muren van de stad was je overgeleverd aan roversbendes. Niet direct een voor de hand liggende plaats voor adellijke dames. Maar Clara gaat. Veel later zal ze in haar testament schrijven dat het in die periode in haar leven is geweest dat haar hart verlicht werd. Ze begon te "zien met haar hart".
In de nacht van Palmzondag 1212 verlaat ze voorgoed het ouderlijk huis, stiekem via de zogenaamde dodendeur, een achterdeurtje dat alleen gebruikt mocht worden om een overledene uit het huis te dragen. De rest van de tijd was het dichtgetimmerd.
Ze sluit zich als enige vrouw aan bij de Minderbroeders, de gemeenschap rond Franciskus. Haar vader is verontwaardigd over deze ongehoorzaamheid van zijn dochter. Hij stuurt een groep bereden ridders om haar terug te halen. Ze dringen de abdij binnen, maar Clara lijkt niet onder de indruk. Kalm gaat ze hen voor naar het altaar van de kloosterkerk en trekt de sluier van het habijt van haar hoofd en laat daarmee haar afgeknipte haren en tonsuur zien, teken dat zij nu onder de hoede van de kerk valt. De ridders trekken zich ijlings terug.
Zo wordt Clara religieuze onder de directe hoede van Franciskus. Ze sticht een klooster in San Damiano, net buiten Assisi, waar zij met een aantal medezusters leeft in volstrekte armoede. Later zullen ook haar eigen moeder en twee zussen haar volgen. Clara is er ruim 40 jaar abdis gebleven. De laatste 20 jaar van haar leven is ze aan het bed gekluisterd en heeft ze een groot aantal visioenen. Clara ziet het leven met andere ogen dan de edelvrouwen van haar tijd: ze ziet met het hart. Wanneer ze sterft in 1253, heeft de Clarissenbeweging zich al verspreid tot ver buiten Italië. Ze wordt heilig verklaard in 1255.

Clara is de schutspatroon van de blinden. Ten eerste hangt dat samen met haar naam: Clara. Clarus/clara betekent helder, klaar in het Latijn. Clara was een vrouw die helder zag. Maar er is ook een legende mee verbonden. Toen moslims het klooster bestormden waar ze abdis was, klom Clara op de kloostermuur en toonde hen het H. Sacrament. De aanvallers werden ter plekke blind en stortten neer.
Er is nog een legende rondom Clara en haar bijzondere gezichtsvermogen. Toen zij ernstig ziek was met Kerstmis en in bed lag, was zij in staat om een nachtmis te volgen die 3 km verderop in een kerk werd opgedragen. Om die reden is Clara sinds 1958 patrones van de televisie (letterlijk "ver zien").
Kortom, Clara was een heilige de vrouw die verder kon zien dan gewone mensen. Niet omdat haar ogen zoveel beter waren dan die van ons, maar omdat ze op een andere manier naar het leven keek. Ze "zag met het hart". En mensen die kijken met de ogen van het hart, kunnen blijkbaar door muren heen zien. Zij kunnen dingen zien die andere mensen voor onmogelijk houden. Zij kunnen God zelf zien.