Onze Lieve Vrouw van Lourdes

Op 11 februari 1858 verscheen Maria voor de eerste maal aan Bernadette Soubirous in Lourdes en sindsdien trekken pelgrims in groten getale naar het bedevaartsoord aan de voet van de Franse Pyreneeën. Paus Johannes Paulus II zei eens over Lourdes: "Ook als zieken de gave van de lichamelijke genezing niet krijgen, ontvangen ze toch steeds een veel belangrijker geschenk: de ommekeer van het hart als bron van vrede en innerlijke vreugde. Deze gave verandert hun leven en maakt hen tot tekens van hoop, ook ten aanzien van de hardste en zwaarste beproevingen".
In Lourdes is het water van de bron, symbool van reiniging en van nieuw leven door Christus aan mensen gegeven. Er is het vuur van de lichtprocessie als teken van het oplichten van de hoop. De hoop dat er aan het einde van de donkerste tunnel van lijden toch nog een lichtpuntje is. De hoop dat Maria zal helpen de pijn en het verdriet van het leven te dragen. De hoop dat ons leven geborgen is bij God en wordt behoed tot voorbij de dood. De bron van O.L. Vrouw van Lourdes is een sprankelende aansporing voor ieder die daar komt om zich niet terneer te laten drukken door de problemen van het leven, maar met Christus op te staan uit de schaduw van de dood.
Over Lourdes zijn prachtige wonderverhalen verteld, zoals die ook in de Bijbel staan. Mensen die genezen van blindheid en lamlendigheid. Mensen die opstaan uit hun rolstoel, genezen van kanker. Toch is het een minderheid. De meeste zieken gaan met dezelfde pijnen, rolstoelen, bedden en medische hulpmiddelen weer terug naar huis. Niet-gelovigen kunnen dan wel eens meewarig kijken naar zo'n Lourdes-ganger: "Daar heb je weer zo'n arme sloeber die hoopt beter te worden tegen beter weten in. Ach, neemt het hem maar eens kwalijk. Tenslotte is hij er zo slecht aan toe dat hij niks meer te verliezen heeft". Toch zijn de meeste pelgrims op die manier niet bezig met hun bedevaart.
Maar wat vinden mensen dan wel in Lourdes? Ik kan dat natuurlijk niet zeggen voor anderen. Dus laat ik u maar vertellen wat ik vind in de twee belangrijkste Maria-heiligdommen, Lourdes in Frankrijk en Nazareth in het Heilig Land.
Voor mij zijn het plaatsen waar ik Gods pure liefde voor mensen het meest intens mag ervaren. Het zijn waarlijk heilige plaatsen, doortrokken van Zijn zorg voor mensen en ook Zijn intense vreugde in ons. Het zijn plaatsen waar je van ontroering op je knieën valt en bidt: "Dank je God, dat je zo van mij houdt, dat je zo in mij gelooft". Ja, dat bedoel ik echt zo. In Lourdes en in Nazareth komt aan het licht dat God in ons, mensen, gelooft. Dat God erop vertrouwt dat wij de wereld kunnen laten stralen in Zijn licht.
"Uw geloof heeft u gered", zegt Jezus in het verhaal van de blinde Bartimeüs. En geloof is inderdaad wat ons redt. Niet zozeer het geloof in allerlei voorschriften en dogma's van de kerk, maar het geloof dat wij Gods mensen zijn. Dat er een God is die ons verzekert: "Wat er ook gebeurt in je leven, hoe zwaar gehavend je lijf ook is, je mag er zijn. Je bent voor Mij onzegbaar mooi en waardevol". Dat is een bericht dat ik iedereen gun: zieken en gezonden; gelovigen en ongelovigen. Maria heeft dat bericht van God als geen ander begrepen en ze is in staat om dat aan velen door te geven. Dat is volgens mij het echte wonder van Lourdes.